जय मनसे.....जय मनसे....

मराठी रंग मराठी गंध
मायभुमीचा ओला सुगंध
मिसळत आहे पसरत आहे
मराठी बाणा जागवत आहे
स्वराज्य पुन्हा मागत आहे
हा मराठी माणुस जागत आहे
म्हणे एकासुरात सारे असे
जय मनसे...जय मनसे..

शिवरायांची किर्ती त्यांच्या
अंगात पुन्हा सळसळते
मायबोली मराठी पुन्हा
गीत स्वराज्याचे गाते
एकच सुर निघत आहे ...
हा मराठी माणुस जागत आहे
म्हणे एकासुरात सारे असे
जय मनसे..जय मनसे...

कोंकणी ऐरणी पुणेरी वर्हाडी
आमची हि मायबोली
क्रुष्णा कावेरी वर्धा नर्मदा
आणि ती गोदावरी
एका धारेत मिसळत आहे
हा मराठी माणुस जागत आहे....
म्हणे एकासुरात सारे असे
जय मनसे...जय मनसे...

ना धर्माचा ना जातीचा
जो मानतो स्वत:ला ह्या मातीचा
जो जगतो मराठी तो मराठी
जो बोलतो मराठी तो मराठी
हा मराठी धर्म पसरत आहे ....
हा मराठी माणुस जागत आहे
म्हणे एकासुरात सारे असे
जय मनसे...जय मनसे...

द्म्यानदेव माऊली अन् तुकोबांच्या
अभंगात जन्मली ती मराठी
पु.लं पासुन कुसुमाग्रजांच्या
लेखनीत सजली ती मराठी
हा मराठी झेंडा फडकत आहे...
हा मराठी माणुस जागत आहे
म्हणे एकासुरात सारे असे
जय मनसे..जय मनसे...

भिमरायांच्या त्या क्रांतीमध्ये
पेटून उठली ती मराठी
जोतिबांच्या शिकवणीमध्ये
अस्मिता जागली ती मराठी
हा मावळा मराठी पेटत आहे...
हा मराठी माणुस जागत आहे
म्हणे एकासुरात सारे असे
जय मनसे..जय मनसे..

एकसंग असावे एकबंध असावे
हे मराठी नाते मनोमनी रुजावे
ह्या भारतमातेच्या लेकरांमध्ये
ह्या महाराष्ट्राचे अव्वल स्थान असावे
ह्या सतिशाला हे वाटत आहे ....
हा मराठी माणुस जागत आहे
म्हणे एकासुरात सारे असे
जय मनसे...जय मनसे...


-- सतिश चौधरी

तुच सांग तुझ्याविना.....कसा मी राहु...

अशाच एखाद्या वळणावरती
भेट कुठेतरी…
सांज माझी सुनी सुनी
बनव तिला तु सोनेरी...

स्वप्नामध्ये माझ्या
ये तु कधीतरी…
माझी म्हणुनच ये
नको आता ती परी...

किती वाट पाहु तुझी
अन् किती नाही…
वाट चुकल्यासारखी तरी
ये माझ्या घरी...

तुझ्याविना ह्या जिवनाला
अर्थ कुठं आहे...
तुच खरी माझी
बाकी सगळं खोटं आहे

ये एकदा तरी ये आता
नको अंत पाहु...
तुच सांग तुझ्याविना
कसा मी राहु...
कसा मी राहु...

--- सतिश चौधरी

तु धरती माझी अंबर मी तुझा....

तु धरती माझी अंबर मी तुझा
सागर मी असा अर्धा अधुरा
नदी बनुनी ये माझ्या जीवनात
मी आहे अशांत तुझ्या प्रेमात
आसुसलेला हा तुझ्या प्रेमाचा....
तु धरती माझी अंबर मी तुझा…

रात्रंदिनी अशी तु राहते मनात
पायलांची झनकार घुमते कानात
डोळ्यांत बसुन उडते तु भुर्रकुन
पाखरु हे मनाचे उडे गगनात
मी पोपट हा माझ्या मैनेचा....
तु धरती माझी अंबर मी तुझा….

हे सावल्यांचे नाते आहे उन्हांत
ओठांवरती अलगद गाणे प्रेमात
तु आहे माझ्या मनात अशी
जळत्या उन्हात शितल सावली
गारवा दे मजला तुझ्या प्रितीचा...
तु धरती माझी अंबर मी तुझा….


-- सतिश चौधरी

वाटते....!

तुझ्या नयनांच्या अग्नीमध्ये सजनी
मला प्रेमयद्य करावेसे वाटते
तुझ्या गोड हास्याच्या लहरींसंगे
मला वाहुन जावेसे वाटते....
तुझ्या मनाच्या कोण्यात हरवलेल्या
जाणीवांना पुन्हा जागवावेसे वाटते....

नको तु रुसुन बसु अशी सजनी
मनाच्या त्या काटेरी कुंपणाशी
तोडुन टाक आज बंधने सगळी
मिळुन जा नदी बनुन सागराशी
तुझ्या दगडधोंड्यांच्या मार्गामधले
सगळे अडथळे हटवुन द्यावेसे वाटते...

तुजविन अधुरा आहे खेळ सावल्यांचा
तुझ्या विरहाचे दु:ख उन्हापरी चटके
मोत्यांचे ते चमकणे खेळ शिंपल्यांचा
कोहिनुर मन माझे तुझ्यासाठी भटके
ना सावली ना शिंपले तुच माझे आपले
तुला पुन्हा आपलेसे करावेसे वाटते

----- सतिश चौधरी

स्वप्नातला गाव....!!

स्वप्नातला गाव....

स्वप्नातला गाव माझा
आज स्वप्न बनुन गेला
विसरत गेलो, विसरत चाललो
विसरुन गेलो मी त्याला...
स्वप्नांहुनही किती सुंदर
ह्या क्रुत्रिम शहरांपेक्षा
निसर्ग तेथे वास्तव्याला होता
हिरवी हिरवी गार पालवी
नदी नाल्यांची भांडणं होती
मुले ती तेथे झुला झुलवी
सकाळी सकळी मंदिरात
घंटा वाजत जायची
गाव माझा जागत होता
मंडळी भजन गायची
ते रस्ते करड्या मातीचे
खड्ड्यांचे कुठे दगडांचे
पण पावलांना आपले वाटे
मायेच्या पाऊलवाटांचे....
लोकांच्या जगण्यामध्ये
एक वेगळीच तर्हा होती
फाटके होते खिसे जरी
जगण्याची दौलत होती
त्याच माझ्या गावाला
सोडुन आलो कधीचा
नौकरीसाठी,पैशासाठी
म्हटलं कधी कधी चक्कर मारु
एकदिवस आपल्या गावाकडे
किती वर्ष निघुन गेले
पण तो दिवस आला नाही
गाव माझा बोलावतो आहे
मजला कधीचा...
तो उनाड रस्ता तसाच आहे
माझ्या बालपणीचा...
काहिच नाही बदललं अजुनही तेथे
मी मात्र बदललो...
काल स्वत:मध्ये गुंफलो होतो
आज संसारी गुंफलेलो...
माहित नाही आज तेथे
कसा काय हाल असेल...
स्वप्नांमधला गाव माझा
कदाचीत स्वनांतच दिसेल.....

-- सतिश चौधरी

कारण वेलेंटाईन माह्यं नाव हाय.....!!

शुक शूक... बघ इकडे बघ
अोे ए हेल्लो....
काल रात्री वेलेंटाईन
माह्या सपनामंधी आला
बारा वाजले व्हते चेहर्यावरती त्याच्या
डोळ्यात व्हती एका बंपरची नशा
काय झालंरे भाऊ ..
म्या िवचारलं त्याले पाहुन
म्हणे लेका तु लयं खुश आहे
माही तं वाटच लागली
ितच ती पोट्टी पाहून...
म्हणे ह्या पेरमासाठी मी शहीद झालो
लोकांनी दगड मारले मले
तवा समजलं नाय ...िक हा काय घोळ हाय
अाता मले समजायले लागलंं
लोकं म्हणायचे अबे बयताळा
एका पोरीसाठी कोनी मरतं काय...
मी बी चायला घनचक्कर
समजलाच नाय मले तवा ह्या चक्कर
आता पस्तावुन राह्यलो मी...
चायला आजकालचे पोट्टे ...!
काय मज्जा करत्यात
दरसाली माह्या मरणावर
एका निवन पोट्टीवर मरत्यात
चायला याले म्हंते मरण
मी मेलो फुकटचा....
आता वाटते म्या भी
दरसाली एक पोट्टी पटवायची
फुलटु जगायचं...
घुमायचं िफरायच.. ़ डेटींगले जायच
एक वर्ष लॉगीन करायचं
नाही जमलं पुढ तर मंग
आजकालच्या पोट्याईपरमाने
लगेच लॉगआऊट व्हायचं
पन आता मी करु तरी काय...
आत्मा माह्या भटकत हाय...

मी तर कायमचा लॉगआऊट
झालो आहे ह्या जगातुन
तुम्ही तरी तसं नका करु....
पन् खरच सांगतो हाय
प्रेम करा िबनधास्त मनातुन...
आत्म्यातुन ... परमात्म्यातुन ....
नसेल होत तर राहु द्या
पन नका करु टाईमपास
कारन टाईम िकतीही बदलला
तरी प्रेम ...हे प्रेमच राहणार हाय
म्हणुन तर मेलो लेकोहो मी
अन् वेलेंटाईन माह्य नाव हाय....
आजच प्रेम पाहुन खरच
मले लय दु:ख होत हाय
नाही सहन करु शकत काही
म्हणुनच दारु िपऊन ...
थोडा खुश होत हाय.... ंं
पन् साली दारुभी बेइमान वाटते...
थोडीभी चढत नाय....
कारण अजुनही ...
अजुनही माह्या खर्या प्रेमाची नशा
माह््या डोळ्यात िदसत हाय...
कारण वेलेंटाईन माह्यं नाव हाय.....

--- सतीश चौधरी

एक पोट्टी.....

एक पोट्टी रोज माह्या
सपनामंधी येते
हिचक विचक खाता पेता
उचकी देऊन जाते
थयथय नाचे मनामंधी
मोरनी हाय जशी
येड लावुन जाते
तिचे नखरे बावनमिशी

एक दिवस अशी अचानक
माह्यासमोर आली
पाहुन मले काय सांगु
खुदकन हसुन गेली
म्या म्हनलं काय ती
हिच पोट्टी हाय
कोनबी असुदे यार
पन हिले तोड नाय

सपनामंधली पोट्टी पुन्हा
दिवसा दिसुन जाते
कं दिवसा पाह्यलेली पोट्टी
पुन्हा सपनामंधी येते
काय करु चायला
पुरता लोचा झाला
माह्या मनाच्या डुगडुगीचा
चक्का जाम झाला

एक वाटे सुंदरा मले
एक वाटे अप्सरा
चायला सपनातल्या पोट्टीचं
रुप दिवसा आठवत नाही
तिच्या नांदी दिवसाच्या पोट्टीचं
रुप मनी साठवत नाही
डोये खुल्ले तवा माह्या
ध्यानामंधी आलं
दिवसाढवळ्या सपन पाहुन
कोनाचं भलं झालं....

-- सतिश चौधरी

एक पोट्टी.....

एक पोट्टी रोज माह्या
सपनामंधी येते
हिचक विचक खाता पेता
उचकी देऊन जाते
थयथय नाचे मनामंधी
मोरनी हाय जशी
येड लावुन जाते
तिचे नखरे बावनमिशी

एक दिवस अशी अचानक
माह्यासमोर आली
पाहुन मले काय सांगु
खुदकन हसुन गेली
म्या म्हनलं काय ती
हिच पोट्टी हाय
कोनबी असुदे यार
पन हिले तोड नाय

सपनामंधली पोट्टी पुन्हा
दिवसा दिसुन जाते
कं दिवसा पाह्यलेली पोट्टी
पुन्हा सपनामंधी येते
काय करु चायला
पुरता लोचा झाला
माह्या मनाच्या डुगडुगीचा
चक्का जाम झाला

एक वाटे सुंदरा मले
एक वाटे अप्सरा
चायला सपनातल्या पोट्टीचं
रुप दिवसा आठवत नाही
तिच्या नांदी दिवसाच्या पोट्टीचं
रुप मनी साठवत नाही
डोये खुल्ले तवा माह्या
ध्यानामंधी आलं
दिवसाढवळ्या सपन पाहुन
कोनाचं भलं झालं....

-- सतिश चौधरी

तु आहे म्हणुन तर...

तु आहे म्हणुन तर...
सगळं काही माझं आज आहे
हे जग जरी नसलं तरी
तुच माझ्या प्रेमाचा ताज आहे.....

मोगरा फुलला होता कालही आजही
पण त्याचा गंध कळला तुझ्याचमुळे
रंग बिघडले असते माझ्या जिवनाचे
तु आहे म्हणुन तर...
प्रत्येक रंगाचा वेगळा बाज आहे

हरवतो स्वत:ला क्षणोक्षणी
तुला शोधण्यासाठी...
पण तु नाही सापडत
तेव्हा कळते मला खरचं
तु आहे म्हणुन तर...
मनात लपलेला एक राज आहे....

-- सतिश चौधरी

नवी पहाट.. नविन वाट

नवी पहाट.. नविन वाट
मनाला नवे पंख फुटले
निश्चय आहे एक असा
रणशिंग आज नवे फुंकले
घोड्याच्या टाचांनी कधी
खिळ्यांचे ठोके आठवायचे नाही
मनीचा घोडा टपटप धावे
आता त्याला अडवायचे नाही...

एक ध्ये य घेऊनी मनात आज
निघालोय एकलाच
पुढे पूढे जाताना मागे
वळुन आता बघायचे नाही
रस्त्यामध्ये कधी खड्डे असतील
काचा फुटतील काटे रुततील
माथा गर गरेल लाथा बसतील
तरिही मागे हटायचे नाही...

उदयाची पहाट कशी असेल
रात्रच फक्त ते जाणते
मी फक्त पहाटेची
नुसती वाट पाहु शकतो
अंधाऱ्या रात्रीत काळोख अंधारलेला
उजेडाची वाट पाहु शकतो
तांबड फुटेल कोंबडं ओरडेल
आता कधीच उशीरा उठायचं नाही

-- सतिश चौधरी

दुर दूर तु....

दुर दूर तु आहे तरी , राही ह्या मनी
बोलाविते मज आज कुणी हळुच त्या क्षणी
रजनीगंधा सजनी माझी....

मोरपीस ते तु दिलेलं
जपुन ठेवलयं मी
गुलाबफुल त्या पानांमध्ये
लपुन ठेवलयं मी
तु गेली जरी अशी सोडुनी तरी त्या आठवणी
छेडीत जाती पुन्हा मग हळुच ती गाणी...
रजनीगंधा सजनी माझी....

रोज करतो विचार हा
विसरुन जावं मी
ह्या जगण्याला अर्थ कसला
मरुन जावं मी
पण जातानासुद्धा ती शपथ गेली तु देऊनी
मरण्यासाठी क्षणोक्षणी मज गेली तु सोडुनी
रजनीगंधा सजनी माझी....

--सतिश चौधरी

जय मराठी...

जय मराठी….

मराठी रंग मराठी गंध
मायभुमीचा ओला सुगंध
मिसळत आहे पसरत आहे
मराठी बाणा जागवत आहे
स्वराज्य पुन्हा मागत आहे
हा मराठी माणुस जागत आहे
म्हणे एकासुरात हि माती
जय मराठी...जय मराठी...

शिवरायांची किर्ती त्यांच्या
अंगात पुन्हा सळसळते
मायबोली मराठी पुन्हा
गीत स्वराज्याचे गाते
एकच सुर निघत आहे ...
हा मराठी माणुस जागत आहे
म्हणे एकासुरात हि माती
जय मराठी...जय मराठी...


कोंकणी ऐरणी पुणेरी वर्हाडी
आमची हि मायबोली
क्रुष्णा कावेरी वर्धा नर्मदा
आणि ती गोदावरी
एका धारेत मिसळत आहे
हा मराठी माणुस जागत आहे....
म्हणे एकासुरात हि माती
जय मराठी...जय मराठी...


ना धर्माचा ना जातीचा
जो मानतो स्वत:ला ह्या मातीचा
जो जगतो मराठी तो मराठी
जो बोलतो मराठी तो मराठी
हा मराठी धर्म पसरत आहे ....
हा मराठी माणुस जागत आहे
म्हणे एकासुरात हि माती
जय मराठी...जय मराठी...


द्म्यानदेव माऊली अन् तुकोबांच्या
अभंगात जन्मली ती मराठी
पु.लं पासुन कुसुमाग्रजांच्या
लेखनीत सजली ती मराठी
हा मराठी झेंडा फडकत आहे...
हा मराठी माणुस जागत आहे
म्हणे एकासुरात हि माती
जय मराठी...जय मराठी...


भिमरायांच्या त्या क्रांतीमध्ये
पेटून उठली ती मराठी
जोतिबांच्या शिकवणीमध्ये
अस्मिता जागली ती मराठी
हा मावळा मराठी पेटत आहे...
हा मराठी माणुस जागत आहे
म्हणे एकासुरात हि माती
जय मराठी...जय मराठी...


एकसंग असावे एकबंध असावे
हे मराठी नाते मनोमनी रुजावे
ह्या भारतमातेच्या लेकरांमध्ये
ह्या महाराष्ट्राचे अव्वल स्थान असावे
ह्या सतिशाला हे वाटत आहे ....
हा मराठी माणुस जागत आहे
म्हणे एकासुरात हि माती
जय मराठी...जय मराठी...


-- सतिश चौधरी

वाट पाहतो मी

वाट पाहतो मी चंद्र नभीचा
आसुसलेला तुझ्या प्रेमाचा
करतो अशी आर्त विनवणी
बनना तु माझी चांदणी...

रोज येते स्वप्नांमध्ये
येना आता जीवनामध्ये
एक एक क्षण तुझी आठवण
उजळत जाते माझ्या मनी...
बनना तु माझी चांदणी...

सागर माझा तु प्रितीचा
मी किनारा वेड्या मनाचा
मीच किनारी वाट पाहतो
लाट येईल माझी होऊनी...
बनना तु माझी चांदणी...

दाही दिशांना चाहुल लागली
माझ्या मनाला पंख ही फुटली...
उडत जाईल फिरत राहिल
तुझ्या प्रेमाच्या मी गगनी....
बनना तु माझी चांदणी...

-- सतिश चौधरी

आयला तिच्या मायला…….

आयला तिच्या मायला
ह्या पोरी काऊन अशा
पोट्टे लेकाचे मागे त्यांच्या
लागे घेऊन हाती मिशा
सगळंकाही पोरं आताची
विकुन टाके त्यांच्यासाठी
पन् पोरिंना घाम काही
कधीच आला नाही...

पोट्टं म्हणे पोट्टीले
मले तु आवडतेस
तशी लई भारी...
अदा तुझी मिरची जशी
आहे अलग न्यारी...
आयला तिच्या मायला
पोट्टी फक्त हसून जाते
हसली म्हंजे फसली
पोट्ट्याची झोप उडून जाते...

अचानक पोट्टी त्याले
भलत्याच सोबत दिसते
हसत हसत पोट्टी सांगते
हा माह्या नवरा होनार म्हंते
आयला तिच्या मायला
पोट्ट्याले काहीच समजत नसते
दारु प्यायची म्हनतो लई
पन् त्याचदिवसी ड्राय डे असते...

आयला तिच्या मायला
त्याले राग भलता येतो
ह्या पोरी काऊन अशा
त्याले प्रश्न असा पडतो
म्हने ह्यांच्यापायी आमचे
खिशे कधीच फाटुन गेले
सिनेमाची तिकीटं अन्...
रेस्टॉरेंटची बिल राहुन गेले..

काय करावं कळेना आता
ह्या पोरींचा जुना फंडा
मिठासोबत जखमांवरती
मारेल फेकुन अंडा...
चायला तिच्या मायला
पोट्ट्याच्या मनात सदा येई
शिव्याशाप देई तिले...
म्हने तुही दुनिया जळुन जाई...

पन् काय करावं पोट्ट्यांचे
मन लयच भावनीक असते
पोट्टी कधीच इसरुन जाते..
पन् तो तिले आठवत बसते
कितीही म्हटलं तरी त्याची
तिले हाय लागत नाही
कारण प्रेम असतं.....
च्यामायला त्याचं तिच्यावर
म्हनतो.... जा सदा सुखी रहा...
दुसरं काही मागत नाही...
दुसरं काही मागत नाही...
--- सतिश चौधरी

हे... कसले बंध

हे... कसले बंध
मला ना कळले तुला ना कळले
प्रेमाचे हे रंग..
हे... असले बंध
मनाला कळले मनाला जुळले
प्रेमाचे हे रंग..

चैन नाही आता रात्रंदिन
मन ही गेले हे हरवुन
तु.. माझी प्रिया
झाली माझी दुनिया

हात तुझा मी गेतला हाती
शतजन्मांची ही जुळली नाती
तु.. दिला मजला
जगण्याला अर्थ नवा

हे... कसले बंध
मला ना कळले तुला ना कळले
प्रेमाचे हे रंग..
हे... असले बंध
मनाला कळले मनाला जुळले
प्रेमाचे हे रंग..

-- सतिश चौधरी

हुप हुप करती माकडं....

हुप हुप करती माकडं
होतील हलाल एक एक
आता सारी बोकडं...
काय हाय सीधं
अन् काय वाकडं...

पुन्हा येतील बे बे करीत
बकरींसारखी जनतेपुढं...
निवडणुका आल्या आता
कुत्री भुंकतील गल्लोगल्ली
बाटली फुटेल अन्
कटेल बिचारं निष्पाप कोंबडं...

सगळे हरामी चोर सारे
हातात घेवुन हात आता
दाखवतील बघा हातवारे
सत्तेसाठी कायबी करतील
इतरांचा पायजामा...
अन् स्वत:ची चड्डी सोडतील...
भोळ्याभाबड्या जनतेच्या
पाठीवरती जो तो
भाजेल बघा हो पापडं.....

विलासराव ,अशोकराव
शिंदे ,नारायण..
पवार ,आबा,भुजबळ मुंडे
दोन दोन ठाकरे
घेतील जीव मराठीचा
नाहिच जमलं तर बनतील गुंडे...
वा रे आमची लोकशाही
अन् वा रे आमची
मराठी माय...
जो तो बनु पाहतो बाप
पन् पोरं अजुनी
अनाथ हाय....
कुणीतरी खरचं बनेल का गाय
म्हणेल का कुणीतरी आता
कि माझचं हाय हे बछडं....
कि माझचं हाय हे बछडं....

-- सतिश चौधरी

आज पुन्हा...!!

आयुष्याच्या ह्या वळणावरती
वाट चुकतेय आज पुन्हा
कसले दडपण ह्या मनावरती
काहीतरी चुकून घडतोय गुन्हा
तुझ्या आठवणींचा पाऊस
अजुनही संपला नाही...
श्रावणाचे असती चार महिने
तरसुन बरसून निघुन तो जातो
पण तुझा पाऊस तसाच
अजुनही थांबला नाही...
थेंब न थेंब एक एक आठवण
अधुनमधून सरींसारखी
मनी ओलावा देऊन जाते
भिजवुन जाते पुन्हा पुन्हा.....

निघुन तर गेली तु सुखरुप
मन हे तिथेच राहुन गेले
प्रवास तर केला मी पुढे पुढे...
शरीराने अन् वयाने...
मन मात्र तिथेच थांबुन गेले...
तुच म्हटले होतेस ना
जिवन कधिही थांबत नाही
वचनही माझ्याचकडून घेतले होतेस तु
कि चालत राहशील ह्या वाटेवर
आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावरती
वळण देशील तुझ्या मना...
मलाही वाटतयं ...आता चालावं
पुन्हा एकदा जीवन बहरावं
पण भितीही तुझ्याचमुळे ह्या मनाला
कि उभरुन येईल घाव जुना...पुन्हा...

वाटे नको ते क्षितिज
नको ती भुरळ...
किती छेडिले आजवर स्वत:ला
मीच मारीले माझ्या मनाला...
तुझ्या क्रुपेमुळे...
अन् तु ... तुला तर काही
माहीतही नसेल...
इथे सतत वणवा पेटला
तुला तर त्याची जाणही नसेल...
पण आजवर जे झाले
ते खुप जाहले..
आज पुन्हा मन जागं होतयं...
कुणासाठीतरी....
पहिल्यांदा तुला विसरुन...
अंकुर फुटतोय ह्या मनाला
तुझ्या नावाचं झाड पडुन...
जे सोसलं आजवर
ते विसरायचं मला...
मनाला सोबत घेऊन
चालायचं एका नव्या वाटेला....
बेधुंद आज पुन्हा हे मन
होतयं कुणासाठीतरी...
ना अडवायचं आता त्याला...
जगवायचं मला माझ्या मनाला...
आज पुन्हा.... आज पुन्हा...

--- सतिश चौधरी

तु असती तर....!

तु असती तर....
फार तर तुझ्यासोबत भांडलो असतो.... खुप
भांडता भांडता अचानक
काहितरी भयान शांतता झाली असती
एखाद्या खोल दरीत आवाज दिल्यावर
परत यावा...! अशी माझी नजर
तुझ्या नजरेला स्पर्शुन परत आली असती
अन् मग हळुच.... तुझ्या तळहातांवर
माझ्या ओठांनी चुंबन फुले ठेवली असती....
अन् मग नकळत.... आपलं भांडण मिटलं असतं....

तु असती तर....
आयुष्यात फार तर एक जीवन असतं
आताही आहे... पण जीव तर तुच घेऊन गेलीस
आता फक्त एक वन राहिलेलं...
संपतच नाही ....चालतो आहे कधीचा
सुर्यही उगतो तुझाच दिवस घेऊन
रात्रही माझी नाही...चंद्रही माझा नाही...
आहे माझा फक्त ... काळोख प्रत्येक रात्रीचा...

तु असती तर...
फार तर एक घरटं आपलं असतं...
त्या घरट्यामध्ये आपल्या स्वप्नांचं
तोरण मी बांधलं असतं
पण तु नाही म्हणुन काय झालं...
घरटं तर अजुनही तसच आहे ह्या मनामध्ये...
बस एक पाखरु वाट चुकून
कुठेतरी उडून गेलं... मध्येच...!!
अन् मी ही विसरून गेलो
माझ्याच घरट्याचं तुटलेलं तोरण पाहुन ...
कि हे माझचं आहे म्हणुन....
तु असती तर...
फार तर मी स्वत:ला विसरलो नसतो...

-- सतिश चौधरी

हुर्य रे पोरी हुर्य हुर्य हुर्य....

हुर्य रे पोरी हुर्य हुर्य हुर्य
टुर्य झाली टुर्य टुर्य टुर्य
आली तशी हि गेली
हो हो आली तशी हि गेली
जिवाले येड लावुन गेली
मंग कायलेच अशी तु आली....
फालतुची सपनात आली फुर्य फुर्य फुर्य ....
हुर्य रे पोरी हुर्य हुर्य हुर्य....

धुड धुड धुड धुड ...
मनीचा घोडा चाले
छन छन छन छन
तुझी पायल मनात वाजे...
तरीपण कुठ गेली तु राणी..
डोळे उघडता कुणीच नाही
का गं भुलवीते अशी भुर्य भुर्य भुर्य...
हुर्य रे पोरी हुर्य हुर्य हुर्य....

बस इथे... इकडे बघं
तु आणि मी .आपण दोघं
नयनांचे वारे हलवु...
जीवाले थोडं झुलवु...
झुलता झुलता ..चालता बोलता
उडुन जावु फुर्य फुर्य फुर्य...
हुर्य रे पोरी हुर्य हुर्य हुर्य....

--- सतिश चौधरी

चिड आहे मला.....!

चिड आहे मला त्या डुबत्या संध्येची
जी मला पुन्हा गुलाम होत असण्याची आठवण करुन देते..
मीच गुलाम अन् मीच गुलामीचा रखवाला...
ह्या गुलामगिरीचा मीच जन्मदाता
मग कशाला मला आताच स्वातंत्र्याचा उबक आला
तरीहि मी म्हणतच जातो... स्वातंत्र्याचं गाणं...
तरिहि मी जगतच जातो गिलामगिरिचं हे जीणं....
चिड आहे मला ह्या असल्या जगण्याची....

आज आहे ना मला स्वातंत्र्य....
मुकपणे सगळं बघण्याचं
आज मिळालं आहे मला स्वातंत्र्य...
माझं कर्तव्यं विसरण्याचं...
मी ,माझं घरं... माझी बायको.. सुंदर...
हे माझं जग आहे ना स्वतंत्र...बाकी कोणं फुटपाथवर झोपलय
मला काय घेणदेणं ... मी का त्याचा विचार करावा...
चिड येते कधी कधी मला...
ह्या असल्या दळभद्री वैचारीक स्वातंत्र्याची

पण काय करावे मी ...
गुलाम तर कालही होतोच ...कुणाचा...कुणाच्या सत्तेचा
कुणाच्या दडपणाचा ..कुणाच्या भितीचा...
कुणाच्या अन्यायाचा ...कुणाच्या चालीरितिंचा...
कुणाच्या व्यवस्थेचा...कुणाच्या परंपरेचा....जातीचा,धर्माचा...
पण म्हणुन आज झालो का स्वतंत्र...मी..?
विचारतोय मीच मला....
नाही सापडत उत्तर... अन् कधी सापडणार पण नाही....
चिड आहे मला अशा असंख्य अनुत्तरीत प्रश्नांची...!
चिड आहे मला ह्या गुलाम स्वातंत्र्याची ....
-- सतिश चौधरी